O Kötüye ve Kötülüğe Yenilmedi

Mart ayı yavaş yavaş etkisini yitiriyor. Hava ısınmaya başlıyordu. Nisan ayı kendini iyiden iyiye hissettiriyordu. İstanbul’a çok yakışan aylardan biriydi. Gökyüzü açık mavi, hava ne sıcak ne soğuktu. Ağaçlar taze, yeşile bürünmüş, kuşlar sanki şehrin her köşesinde şarkı söylüyordu. Diriliş Bayramı (Paskalya Bayramı) için sayılı günler vardı. Ev ve kiliseler Paskalya dekorları ile süslenmişti. Beşiktaş’ta oturan dört kişilik bir aile, o sabah mutfakta sessiz bir telaş içindeydi.

Anne Özlem Hanım, mutfak masasına kahvaltılıkları dizerken, baba Murat Bey ise çocuklarına öğlen okulda yemeleri için sandviç hazırlıyordu. Çocukları, 10 yaşındaki Lidya ve 13 yaşındaki Çınar okul için hazırlanmış, pencereden dışarı bakıyor, birlikte martıları izliyorlardı. Lidya kızıl kıvırcık saçları ve yüzündeki çiller ile arkadaşlarından farklı ve dikkat çekiciydi. Annesine oldukça benziyordu. Çınar ise kumral, uzun boylu ve zayıfça biriydi. Tıpkı babası gibiydi.

“Bugün okulda sınavım var” dedi Çınar yumuşak bir sesle.

“Hangi dersti?” diye merakla sordu Lidya.

“Matematik dersi,” diye cevapladı Çınar gözlerini devirerek. Bu ders Çınar’ı biraz zorluyor ve kaygılanmasına sebep oluyordu.

“Dün akşam son çalışmalarını da tamamladın öyle değil mi? Bence iyi geçecek kaygılanma’’ dedi Lidya

Anneleri Özlem “Bence de başarılı olacaksın Çınar çok çalıştın. Sınavın iyi geçsin diye dua da ediyoruz. Kaygılanma ve Rab’ be bırak O gerekeni yapacaktır. Haydi babanız çaylarınızı doldurdu, kahvaltı hazır, kim dua etmek ister?’’ diyerek herkesi masada topladı. Herkes hızlıca kahvaltısını yedi ve çay bardaklarındaki son yudumu da içti.

Tüm bu telaş içinde çocukların servis saatinin geldiğini yine babaları Murat Bey “Aşağı inme vakti’’ diyerek çocuklara hatırlattı. Çocuklar hızla sırt çantalarını ve beslenme çantalarını alarak anne ve babaları ile vedalaşıp ayakkabılarını giyindiler. Bina merdivenlerinden hızla indiler. Ağır demir kapıyı açarak sokakta servis araçlarının geleceği noktaya doğru yürüdüler. Servislerinin sokağın başından döndüğünü görür görmez camdan kendilerini izleyen annelerine el sallayarak servise bindiler.

Lidya ve Çınar servisin okul bahçesinde durması ile hızla kapıya doğru yöneldi. Zilin çalması ile sıraya giren tüm çocuklar sınıflarına gitmek için dağılmaya başladı. Lidya sınıfın kapısından girerken mırıltı şeklinde “Çilli kızıl, çilli kızıl’’ sesini yine işitti. Duymazlıktan geldi ve sırasına oturdu.

Lidya o günün ödevi için oldukça heyecanlıydı. Öğretmenleri tüm sınıf için “akran nezaketi’’ konulu bir proje ödevi vermişti. Akran nezaketi demek; yaşıtlar arası incelikli, saygılı, kibar hoş davranışlar demekti. Akran zorbalığı ise tam tersiydi, kişi veya grubun başka bir kişi veya gruba karşı tekrarlayan kötü davranışı, kişinin kasıtlı olarak diğerine zarar vermesiydi. Zorbalık fiziksel, sözel veya psikolojik olabilirdi. Lidya öğretmeninin anlattıklarını tekrar zihninden geçiriyordu.

Grup olarak çocuklar resim, şarkı, şiir, öykü oluşturma, kompozisyon, gösteri gibi çalışmalar hazırlayacaklardı. Nezaketin ne kadar önemli ve güzel olduğunun herkesçe bilinmesini ve uygulanmasını istiyordu. Tam tersi olan zorbalığın da ne olduğunu açıklamıştı. Düzenli ve sistemli olarak birine kötülük yapmak, kişiyi dışlamak, iletişimi kesmek, alaycı davranmak ve fiziksel olarak şiddet uygulamak zorbalık için anlattıkları içindeydi. Bunların okullarda ve sosyal alanlarda yaşanmasının zararlarını da anlatmış benzer bir durum yaşayan biri olursa kendisine ve ailelerine haber vermeleri konusunda öğrencilerini uyarmıştı. İyiliklerin ve nezaketin önemini düşünmeleri gerektiğini de anlatmıştı. Aynı yaştaki çocukların birbirleri için iyilik yapacakları ve iyiliğin herkesi mutlu eden bir güzellik olduğunu göstermelerini istiyordu. Bunu bir sanat dalını kullanarak yapmaları için onları teşvik ediyordu.

Güzel davranışların, büyüyen ve çoğalan nezaketin bir ödev olarak verilmesi Lidya’yı çok mutlu etmişti. Çünkü Lidya çok nazik, güler yüzlü, arkadaşlarına iyilik yapmayı seven, sevinç dolu bir çocuktu. Zaman zaman arkadaşları için ufak sürprizler yaparak onları mutlu etmekten keyif alıyordu. Bazen de arkadaşları için annesine kurabiyeler ve poğaçalar pişirtiyor ve onlara ikram ediyordu. Tüm bunları iyi olmayı seçtiği için yapıyordu. Çünkü inandığı Tanrı İsa Mesih çok iyiydi. O da iyi olmalıydı. Bu önemli gerçeği ailesinden öğrenmişti. Daha fazlasını ise Kutsal Kitap’tan öğrenmişti.

Ezberlediği bir ayette iyilikten bahsediyordu.

Kötülüğü yenilme. Kötülüğü iyilikle yen. (İncil, Romalılar Bölümü 12:21) Bu ayet Lidya’nın en sevdiği ayetler içinde yer alıyordu.

İyilik yapmak bir zayıflık değil aksine Tanrı’ya itaatin en güçlü kanıtlarından biriydi. Tanrı iyiydi ve bundan ötürü herkes iyilik yapmak için gayret etmeliydi.

Tüm sınıf gruplar halinde hazırlıklarını tamamladı ve öğretmenlerini beklemeye başladılar. Çok heyecanlı ve sabırsızlardı. Öğretmen nihayet sınıfa geldi. Çocuklarla selamlaştıktan sonra birkaç gruptan projeler hakkında bilgi alacağını söyledi. Ne aşamada olduklarını kontrol etmek istiyordu.

1.Gruba döndü ve çalışmalarını gruptan bir arkadaşlarının anlatmasını istedi. Grup içinde fısıldaşmalar olurken, Selin usulca ayağa kalktı ve grup çalışmalarını anlatmaya başladı.

“Arkadaşlarımla şiir yazmaya karar verdik öğretmenim. Ben beş kıtalık bir şiir yazmayı düşünüyorum. Şiirin başlığı ve içeriği hazır. Diğer arkadaşlarım da şiirlerini yazmaya başladılar. Hepimiz proje sonunda yazdığımız şiirleri arkadaşlarımıza okuyarak farkındalık yaratmak istiyoruz. Sonrasında da şiirlerimizi okul panosuna asacağız’’ dedi Selin. Öğretmeni- “Şiirini merak ediyoruz’’ diyerek sözü Selin’e bıraktı.

“Şiirimin ismi ‘’Sev Arkadaşım’’ dedi Selin. Ve yazdığı kadarıyla okumaya başladı.

Sev Arkadaşım
Sevmek su gibidir
Açtırır tomurcukları
Büyütür fidanları
Lütfen sev arkadaşım.

Sev arkadaşım
İncitme değerli yürekleri
Sevdikçe güzelleşir, adeta renkleniriz.
Bir çiçek gibi olur, mis koku saçarız.

Sözlerin yaralamasın
Bakışların sarsmasın
Eksik görmek yerine
Sarıl kucakla arkadaşım

Kim sevilmek istemez
Kabalık kolaydır
İyiliğe güç gerek
Vazgeçme sakın sende sev arkadaşım

Yazdığı kadarıyla şiirini okuyan Selin biraz heyecanlanmıştı. Ama arkadaşlarının şiirini beğendiğini bakışlarından anlamıştı. Öğretmeni çok iyi gidiyor diyerek alkışlarla Selin’i tebrik etti.

Sonra sırasıyla diğer arkadaşları da şiirlerini yazdıkları kadarıyla okudular. Böylece gruptaki herkes çalışmasını anlatmış oldu.

Sıra Lidya ve arkadaşlarının grubuna geldi. Lidya heyecanla notlarını karıştırdı. Boğazını hafifçe temizledi ve grubun sözcüsü olarak ayağa kalktı. Öğretmen “Başlayabilirsin Lidyacığım’’ diyerek sözü ona bıraktı.

Lidya “Öğretmenim grup olarak sanat sergisi planladık ve üzerinde çalışıyoruz. Gruptaki herkes sanatsal çalışmalar yapacak ve bu çalışmaları okul salonunda sergileyeceğiz. Ürünlerde birbirlerine nazik ve hoş davranan kişileri göstereceğiz. İyilik için gerekli mesajları veren çalışmalar olacak. Özellikle iyilik eden öğrencileri okulda, parkta, sokakta resmetmeyi canlandırmayı düşündük. Ayrıca güzel fotoğraflar çekerek nezaketi anlatan kareler yakalayıp sergiye koymak istiyoruz.’’ Lidya farklı dergilerden topladığı birkaç fotoğrafı arkadaşlarına uzatarak bu gibi malzemeler kullanarak kolaj çalışması yapacağını söyledi. Lidya’da Selin gibi alkış alarak sandalyesine oturdu. Grubundaki Pelin de kendi çekmiş olduğu birkaç fotoğrafı arkadaşlarına gösterdi. Fotoğraflarına seçtiği güzel renkteki fon kartonlarından paspartular yaparak sergileyecekti. Grubun diğer kalanı da çalışmalarını anlattı ve alkışlarla tebrik aldılar.

Her biri yüzünde kocaman bir tebessüm ile öğretmeninden aldığı övgü için sevinirken, teneffüs zili çaldı. Herkes dışarı çıkmak için ayaklanırken Lidya yine o aynı sesi işitti. “Çilli kızıl, çilli kızıl, çilli kızıl’’ ardından sessiz bir sırıtma. Lidya derin bir nefes alarak, Mehmet ve arkadaşlarına baktı, “Sizi kaç kez daha uyarmam gerekiyor bana böyle söylemenizden hoşlanmıyorum yapmayın!” diyerek onları uyardı. Mehmet ve arkadaşları yılın başından bu yana Lidya’ya böyle söyleyerek onu üzüyor, kırıyor ve öfkelendiriyorlardı. Lidya ne kadar uyarmış olsa da Mehmet ve arkadaşları bu kaba davranışı sonlandırmamıştı. Lidya nezaketinden ötürü öğretmenine ya da ailesine de bu konudan bahsetmemişti. Ancak artık bu duruma karşı sabır gösteremez haldeydi. Yine öfkelenmiş ve üzülmüştü. Buna rağmen gerektiğinde Mehmet ve arkadaşları için iyilik yapmaktan da vazgeçmiyordu. O hiçbir zaman intikam ile karşılık vermemiş ve onları üzmek istememişti. Derin bir nefes aldı ve okul bahçesine inen arkadaşlarına koridorda yetişti.

Merdivenlerden inerken can sıkıcı bu olayı düşünüyordu. Oysaki güzel bir ders ve planlama sonrası oldukça keyifli dakikalar geçirmeli ve bunun tadını çıkarmalıydı. Olanları düşünmemeye çalıştı. Ders zili çaldı ve derse girdi. Sonra diğer ders, diğer ders, diğer ders, derken artık eve gitme zamanı gelmişti. Bahçede servise doğru giden ağabeyi Çınar’ı görerek yanına koştu ve birlikte servise bindiler. Lidya sırt çantasını çıkararak dizlerinin üzerine koydu. Camdan dışarı bakmaya başladı. Açık olan radyodan belli belirsiz gelen müziğin ritmine kulağı takıldı. Hangi şarkı olduğunu anlamadı ama ayağı ile ritme eşlik etmeye başladı. Bu sırada diğer öğrenciler de bir bir gelmeye başladı. Herkes tamamlandığında servis hareket etti ve birer birer evlerine gittiler. Lidya ve Çınar da servis sokaklarına girer girmez hemen ayaklandılar. İnmek için biraz acele ediyorlardı. Nihayet servis demir kapının önünde durdu, Çınar ve Lidya’yı indirdi.

Lidya hemen zile bastı. Annesi gülen yüzüyle “Hoş geldiniz çocuklar’’ diyerek onları selamladı. İkisini de kucakladı ve kapıyı kapattı.

“Sınav nasıldı? Çınar’’ diye sordu annesi Özlem Hanım.

Çınar “Oldukça iyi geçti anneciğim’’ dedi gülen yüzüyle. “Çok sevindim Çınarcığım’’ diyerek hemen yemekleri kontrol etmek için mutfağa geri döndü. Mutfaktan çok güzel yemek kokuları geliyor ve adeta bir ziyafete davet hissi veriyordu. Akşam için leziz ve güzel yemekler olacağa benziyordu.

“Lidya senin günün nasıldı kızım?’’ diye seslendi annesi. “İyiydi anneciğim’’ diyerek odasına giden koridora doğru yürüdü Lidya.

Çınar ve Lidya okul çantalarını odalarına bırakıp, ellerini yıkadıktan sonra okul kıyafetlerini ev kıyafeti ile değiştirdiler. Biraz dinlenmek için odalarında kaldılar. Genelde okul dönüşü bir süre odalarında dinlenir, biraz ders çalışır sonra çıkarlardı.

Lidya okul çantasından kitaplarını çıkarırken, okulda Mehmet’in ve arkadaşlarının kendisine söylediklerini tekrar anımsadı. Düşündükçe üzülüyor ve kızıyordu. Onlar için dua etmenin iyi olacağını düşündü ve yatağına uzanarak gözlerini kapattı.

“Tanrım neden bunları yaşıyorum? Lütfen bana yol göster yapmam gerekenleri bana öğret. Çözümü sen sağla. Onlara nazik olmaları konusunda öğretmeni diliyorum âmin’’ dedi ve gözlerini açtı.

Sonra iman ettiği ve güvendiği İsa Mesih’in dünyada neler yaşadıklarını hatırlamaya başladı. Alçalış döneminde oldukları için bunu gün içinde sık sık anımsıyordu. İnsanlar O’na kötü sözler söylemiş, alaycı konuşmuş, öfkelendirmiş, hırpalamış, dışlamış, yaralamış, kırbaçlamış, başına dikenli taç takmış en sonunda O’ nu çarmıha germişlerdi.

Lidya odasında İsa Mesih hakkında derin derin düşünüyor ve dua aracılığıyla Tanrı ile konuşuyordu. İsa Mesih’in harika karakterini düşünüyor ve şükrediyordu. İsa Mesih, Baba Tanrı’ya olan itaati ile harika bir örnekti. Her zaman Baba Tanrı’nın isteğini önemsiyordu. Sık sık dua edip Göksel Babası ile konuşurdu. O kutsal kusursuz ve mükemmel insan ve aynı zamanda Tanrı’ydı. Dünya üzerinde yaşadığı dönemde çok nazik, duyarlı, merhametli ve sevgi doluydu. Kendisine kötülük yapanlara bile iyilik diler iyilik yapardı. İnsanlara çok derin ve önemli konularda öğretirdi. Her hastalığı, her illeti iyileştirmiş, insanları kötü ruhlardan özgür kılmış, açları doyurmuştu. Çocukları çok sevmiş ve onlarla zaman geçirmişti. Öğrencilerine hizmet ve yaşama dair pek çok şeyi öğretmişti. Acı çeken insanlarla birlikte üzülüyor, onların esenlikte olması için her zaman gayret ediyordu. Kimseye karşı adaletsizlik yapmadan herkesin adil olması için en iyi örnekleri gösteriyordu. Babası olan Tanrı’yı, insanlara tanıtmak istiyordu.

İnsanları sevdi ve onları günahtan kurtarmak için bu dünyada acılar yaşamaya razı oldu. Bizi o kadar sevdi ki sonsuz yaşama kavuşabilmemiz için kendini çarmıhta feda etti. O büyük, acı dolu tahta çarmıhta acılar içinde herkesin suçunu yüklendi. İsa Mesih, Mehmet ve arkadaşları için de canını vermişti ve onları da seviyordu. Ancak onların bundan haberi yoktu. Bu nedenle Lidya yeni bir bakış açısı ile durumu değerlendirmeye başladı. Belki de yaptıklarının yanlış ve günah olduğunun farkında bile değillerdi.

Lidya birden toparlandı ve kendini daha iyi hissederek okuldaki proje çalışmasına devam etmek için masasına oturdu. Kolajları yapmak için malzemelerini çıkardı. Zihninde tasarladığı şeyleri düşünmeye başladı. Makasını, yapıştırıcısını, renkli boyalarını, kağıtlarını ve diğer tüm malzemelerini düzenledi. Çalışmasını tamamlamak için hazırdı.

Lidya özel kağıtlarını çıkardı ve daha önceden dergilerden özenle seçip kestiği güzel fotoğrafları hazırladı. Fotoğraflardan birine uzunca baktı. Kâğıt toplayan bir çocuk fotoğrafıydı. Fotoğrafın kenarlarını şekilli makas kullanarak kesti ve dikkatle seçtiği özel kâğıdın üzerine yapıştırdı. Yanına renkli kalemleri ile kırmızı bir top ve bir çocuk çizdi. Çizdiği çocuk, kâğıt toplayan çocukla yüz yüze bakıyordu. Çocuk elindeki kırmızı topu kâğıt toplayan çocuğa oynamak amacı ile atıyor ve orada güzel bir nezaket, kardeşlik mesajı oluşturuyordu. İnsanları şartlarına ve dış görünüşlerine göre yargılamadan onlara değer vererek iyi zaman geçirilebileceği anlatıyordu. İsa Mesih’te öyle yapmamış mıydı?

O toplumun dışladığı insanlara sevgi ve merhamet gösterip dostluk kuruyordu. Bulaşıcı bir hastalık taşıyan adama bile dokunarak onu iyileştirip özgür kılmıştı.

Adam İsa’nın ayaklarını kapanıp ondan yardım istemiş, İsa Mesih ona elini uzatmış “İsterim temiz ol’’ demişti. Adam o anda cüzzam hastalığından iyileşmişti. İsa Mesih hem akranlarına hem de diğer kişilere çok sabırlı, nazik davranıyor ve sevgisini gösteriyordu.

İsa’yı dinlemeye gelen ailelerin çocuklarına engel olmaya çalışan öğrencilere İsa “Bırakın çocukları bana gelmelerine engel olmayın! Çünkü Göklerin Egemenliği böylelerinindir’’ diyerek onları uyarmıştı. Çocuklara önem veriyor, seviyor ve her zaman onlarla ilgileniyordu. Lidya tüm bunları düşünürken zaman hızlıca geçti. Çalışmasını tamamladı. Şöyle uzaktan bir göz gezdirdi ve yaptığı işten memnun kaldı. Kendi kendine “Güzel çalışma oldu” diyerek tebessüm etti. Çalışmasına güzel bir isimde koydu. “Dostluk’’

Aradan koca bir hafta geçti. Öğrencilerin yaptıkları çalışmaların sergilenme zamanı geldi. Tüm sınıf sergi salonunda kendilerine ayrılan bölüme çalışmalarını özenle hazırlayıp sergiliyordu. Konuklar ve öğrenciler sergiyi gezmek için gelmeye başlamışlardı bile. Tepeden aydınlatan spot ışıkları altında yaptıkları çalışmalar çok dikkat çekici görünüyordu. Duvara asılmış kolaj çalışmaları, resimler, fotoğraflar, panodaki şiir ve yazılar, her biri görülmeye değer özel çalışmalardı. Gruplardan biri gösteri bile hazırlamıştı. Lidya’da heyecanla gelen konukları güler yüzü ile selamlıyordu. Açılış için öğretmen konuşmasını yaptı. Şiir yazan gruptan Selin ve arkadaşları şiirlerini okudular.

Ardından öğrenciler hazırladıkları oyunu sergilemek için sahneye çıktılar. Konu “Akran nezaketiydi.’’ Çocuklar bu gösteri ile sınıf ortamını canlandırarak, birbirlerine nazik ve güzel davranmanın önemini göstereceklerdi. Birbirlerine özenli, saygılı ve güzel konuşarak, olması gereken tutum ve davranışlarla sesleniyorlardı. Tüm bu nazik davranışlar izlenirken, izleyici tarafından alkışlanıyor ve taktir görüyordu.

Sahneye birden dikkat çeken rolü ile alaycı bir karakter girerek grup içindeki arkadaşına rol gereği taktığı lakapla “Nasılsın bücür?’’ diye seslendi. Senaryo gereği çocuğu nerede görse aynı şekilde sesleniyordu. Bu lakabı arkadaşı ufak tefek olduğu için takmıştı. Arkadaşı bu sesleniş karşısında “Artık bu durumdan çok sıkıldım ve öğretmen ile konuşacağım’’ diyerek haklı bir çıkış yaptı. Rol gereği sahne değişti yaşanılan durum öğretmene bildirildi. Öğretmen rolündeki ise sınıfta en uzun boya sahip olan Bülent’ti. Alaycı çocuk, öğretmeni tarafından çağırıldı ve zorbalık yapmak hakkında öğretmeni kendisi ile konuştu. “Zorbalık; karşıdaki kişiye sürekli olarak kırıcı, özensiz ve istemediği şekilde davranmak, dışlamak, yok saymak, istemediği şekilde seslenmek gibi davranışlardır. Bunlar kişiyi üzer ve kırar. Senin de arkadaşına istemediği şekilde davranman, seslenmen seni daha iyi ya da üstün biri yapmaz. Aksine böyle yaparak çok değerli arkadaşlıkları, dostluk kurma fırsatlarını kaçırabilirsin. Bu da sana hiçbir şey kazandırmaz’’ dedi öğretmen rolündeki Bülent. Bu sahneyi izleyen tüm seyirciler dikkat kesilmişti. Alaycı çocuk, seyircinin ilgisinden çok memnun olarak rolüne devam etti. Senaryo gereği hemen yaptığı yanlışı fark etti “Arkadaşımı bu kadar üzeceğimi düşünemedim öğretmenim’’ diyerek hatasını telafi edeceğini söyledi ve öğretmenin yanından ayrıldı. Bu sahne için de yüksek alkışlar duyuluyordu.

Sahne yine değişir ve alaycı çocuk arkadaşına nazik olmadığından ötürü özür dilemek için hazır beklemektedir. Elindeki çekmeceli çikolatayı uzatarak “Seni sözlerimle kırdığım için üzgünüm, beni lütfen affet’’ diyerek güzel bir örnek davranış sunar. Yanındaki arkadaşları da incelikli davranışı için çocuğu tebrik ederler. Güzel bir barışma sağlanır ve sarılırlar. Oyun böylece sonlanır. Tüm oyuncular el ele tutuşarak konukları selamlarlar. Kısa ama çok etkili bir oyun olduğunu düşünen seyirciler, onları uzunca alkışlar ve sergiyi gezmek üzere dağılırlar.

Herkes oyunu dikkatle izlemiş ve çok beğenmişti. İzleyenler arasında Mehmet ve arkadaşları da vardı. Mehmet oyunu izledikçe Lidya’ya yaptıklarını düşünüyor ve aslında ne kadar kırıcı olduğunu fark ediyordu.

Arkadaşlarına dönüp “Lidya’ya yaptıklarımız için biz de af dilemeliyiz ve bunu tekrar yapmamalıyız’’ dedi. İzlediği bu sahne oyunu Mehmet’i çok etkilemişti. Sergi salonunda herkes ürünleri keyifle incelerken Mehmet, Lidya ile göz göze geldi ve “Sana yaptıklarımız için üzgünüm dedi. Kendimi nasıl affettirebilirim?’’ diyerek tokalaşmak için elini uzattı. Lidya hemen ettiği duayı anımsadı ve içinden “Tanrım çözüm ne kadar hızlı oldu? Sağladığın çözüm için teşekkürler’’ dedi. Yüzündeki tebessümü saklayamıyordu. “Beni mutlu ettin teşekkürler Mehmet’’ dedi ve ekledi. “Affettim bile’’ Mehmet’in verdiği çikolatadan ona da uzattı. Gülüşerek birlikte çikolatalarını yediler.

Lidya yine yeni güne uyandı. Gözünü açar açmaz, önceki akşam İsa Mesih’in son akşam yemeğini ailece andıklarını ve Tanrı’nın sağladığı kurban kuzusu İsa Mesih için şükrettiklerini anımsadı. Bugün de İsa Mesih’in ölümü anılacaktı. İçinde hüzünle karışık sevinç vardı. Diriliş Bayramı artık çok yakındı. Ancak ölüm olmadan dirilişte olmazdı. İsa’nın acılarını ve ölümünü düşündü. Biricik Oğul herkesin günahı nedeniyle çarmıhta ölmüştü. Tanrı’nın verdiği Biricik Oğul İsa Mesih için tekrar yüreğinde Tanrı’ya teşekkür etti.

Yatağında doğruldu ve dua etmeye başladı. “Yüce Kral Mesih, seni tanımayanlar da tanısınlar. Sen Tanrı ile insan arasındaki günah engelini kaldırdın. Bize sonsuz yaşam kapılarını açtın. Cennette bizimle yaşamayı vaat ettin. Çarmıhta benim yerime acı çekip günahlarımızın bedelini ödediğin için teşekkürler. Yüce ve kutsal adınla âmin.’’ dedi ve gözlerini açtı. Yataktan kalktı, ailesi ile kahvaltısını yaptı. O gün akşam için planlarını düşünmeye başladı. Akşam kilisede anma ve dua zamanı olacaktı. Ezgiler söylenecek ve Kutsal Kitap’tan ayetler okunacaktı.

Gün içinde sıkça İsa Mesih’in kendisini ne kadar çok sevdiğini düşündü. Aynı zamanda eksik kalan bayram süslemelerini tamamladı. Çarmıhların olduğu dekoru sehpaya yerleştirdi. Renkli yumurtaların bulunduğu kaseleri masanın ortasına koyarak yanlarına sarı ve beyaz kır çiçeklerini yerleştirdi.

Lidya annesinin sesi ile irkildi. “Haydi Lidya markete gitmeliyiz. Yarınki paskalya çörekleri için malzeme almamız gerekiyor’’ dedi. “Tamam anne’’ diye yanıtladı Lidya. Alışveriş çantalarını da alarak markete doğru yola çıktılar.

Marketin karşısında birden arkadaşı Mehmet’i gördü. O da annesi ile markete gelmişti. Markette anneleri sohbet ederken onlarda paskalya çöreklerinden bahsediyorlardı. “Çörekler yarın için, eğer kutlamamıza gelirseniz çöreklerden ikram edeceğiz herkese.’’ dedi Lidya. Mehmet “Sanırım annen annemi ikna etti bile’’ diyerek yanından ayrıldı. El sallarken “belki yarın bende olurum’’ dedi.

Lidya’nın keyfi yerindeydi. Bayram günü nihayet gelmişti. Herkes sevinç içindeydi. En güzel kıyafetler giyilmiş ve herkes en iyi hali ile kiliseye gitmek için hazırlanıyordu. Yumurtalı paskalya çörekleri ile dolmuş sepetler rengarenk süslenmişti. Harika bir bayram kahvaltısı için yemek masası çeşit çeşit yiyecekler ile donatılmıştı. Kahvaltı için Çınar ve Lidya’nın teyzeleri, kuzenleri ve enişteleri gelmişti. Birlikte bu güzel sofraya oturdular. Ardından baba Murat Bey şükür duası etmek için boğazını hafifçe temizledi ve her şey için Tanrı’ya şükürler sundu. Hep birlikte kahvaltılarını yaptılar. Kiliseye gitmek için üç araba ile yola çıktılar. Kilisede herkes çok şık ve mutluydu. Bayramlaşmalar ve selamlaşmalar yüzlerdeki sevinci arttırıyordu. Kutlama ezgilerle başladı. Sonra vaiz kürsüye geldi. İsa’nın dirilişinin ne kadar büyük bir mucize olduğunu ve nasıl kurtuluşumuzu sağladığını anlatıyordu. İsa Mesih ölümü yendi ve dirildi. Sonra Kutsal Kitap’ını açtı ve ilgili ayetleri okudu.

(Matta 28:1-10)

Şabat Günü'nü izleyen haftanın ilk günü, tan yeri ağarırken, Mecdelli Meryem ile öbür Meryem mezarı görmeye gittiler.
Ansızın büyük bir deprem oldu. Rab' bin bir meleği gökten indi ve mezara gidip taşı bir yana yuvarlayarak üzerine oturdu. Görünüşü şimşek gibi, giysileri ise kar gibi bembeyazdı. Nöbetçiler korkudan titremeye başladılar, sonra ölü gibi yere yıkıldılar.
Melek kadınlara şöyle seslendi: “Korkmayın! Çarmıha gerilen İsa'yı aradığınızı biliyorum. O burada yok; söylemiş olduğu gibi dirildi. Gelin, O'nun yattığı yeri görün. Çabuk gidin, öğrencilerine şöyle deyin: ‘İsa ölümden dirildi. Sizden önce Celile'ye gidiyor, kendisini orada göreceksiniz.’ İşte ben size söylemiş bulunuyorum.”
Kadınlar korku ve büyük sevinç içinde hemen mezardan uzaklaştılar; koşarak İsa'nın öğrencilerine haber vermeye gittiler. İsa ansızın karşılarına çıktı, “Selam!” dedi. Yaklaşıp İsa'nın ayaklarına sarılarak O'na tapındılar. O zaman İsa, “Korkmayın!” dedi. “Gidip kardeşlerime haber verin, Celile'ye gitsinler, beni orada görecekler.”

Vaiz devam etti. “Rabbimiz Diridir. İsa Dirildi!’’ Sonra kilisede bulunan inananlar “Gerçekten de Dirildi!’’ diyerek karşılık verdi. “Herkesin günahı için öldü ve dirildi. Birçok kişi buna tanıklık etti. Gözleri ile görüp ona dokundular.’’ Tüm bunları dikkatle dinleyen Lidya bir anda kalabalık koltuklar arasında Mehmet ve annesini vaazı dinlerken gördü. Mehmet neden bahsedildiğini anlama çalışır gibiydi. Onları görmek Lidya’yı çok mutlu etti. Önceleri kendisine iyi davranmayan bir okul arkadaşı nasıl olurda kiliseye gelir diye düşünürken, “Tabi ki Tanrı sayesinde. Tanrımız diri Rab’ dir, O bizi duyuyor ve dualarımızı yanıtlıyor.’’ dedi içinden.

Kutlama biter bitmez annesini de yanına alarak Mehmet ve annesinin bulunduğu yere yöneldi Lidya. Gelen konuklar için hazırlanan renkli yumurta ve paskalya çöreklerinden ikram ettiler. Mehmet ve annesi biraz utanarak ikramları kabul etti ve “Bayramınız kutlu olsun’’ diye söze girdi hemen Mehmet. Annesi de iyi bayram dileklerini sundu ve birlikte yemek eşliğinde sohbete geçtiler. Kutlama Lidya için daha da sevinç dolu bir hal almıştı. Özellikle geçirdiği son iki hafta ona çok umut veriyordu. Çünkü Diri Tanrı İsa Mesih dualarını hızlıca yanıtlamıştı. Tanrı Mehmet’in yüreğini yumuşatmış onları iki iyi dost yapmıştı. Lidya tanıdığı harika Tanrı’yı onların da tanıması için dua etmeyi sürdürecekti. Artık iyi iki arkadaş olarak okul hayatları çok daha güzel ve keyifli bir hale gelmişti. Tanrı’nın sağladığı her şey için şükreden Lidya, kötüye ve kötü olana yenilmeyen İsa Mesih’e sağladığı güzel dostluk için de şükürler sunmaya devam etti.